Vuile handen maken

leestijd +- 3 minuten

Als masterstudent aan de Universiteit Utrecht voelde het in het begin toch een beetje gek om bij de hogeschool stage te lopen. Bij mijn opleiding heerst namelijk de tendens dat je op de universiteit leert over grote vraagstukken. Je verbreedt de kennis die bestaat door onderzoek te doen op heilige wetenschappelijke wijze en zorgt dat wij als mensheid verder komen. De rest van de wereld hoeft ons harde werken alleen maar even toe te passen, lekker makkelijk. Is stage lopen op een HBO niet een stapje naar beneden?

Bij PubLab leer je dat dat niet het geval is. Toepassen is allesbehalve eenvoudig. Je krijgt namelijk te maken met de realiteit. En die is ontzettend ingewikkeld. In een ogenschijnlijk simpel probleem zitten allerlei complexe factoren die het lastiger maken om de invloed te hebben die je wilt. Neem bijvoorbeeld het project Fietsen met Focus, met de opdracht te voorkomen dat jonge tieners hun telefoon gebruiken op de fiets. Als iemand die psychologie heeft gestudeerd klinkt dat niet zo moeilijk. Er is veel onderzoek gedaan naar pubers en bijpassende beïnvloedingstechnieken. Pas die kennis toe in de context van fietsen en je hebt je oplossing. Easy peasy.

Als je vervolgens het onderwerp induikt, blijkt het allemaal niet zo simpel te zijn. Pubers willen niet beïnvloed worden en vertonen inherent meer risicogedrag. Ze hebben nu meer vrijheid dan ooit en zitten meer op hun telefoon dan ooit. Ze fietsen vaak alleen naar school en ouders voelen zich machteloos om het gedrag aan te pakken, omdat ze hun kind niet kunnen controleren. Scholen zelf worden steeds digitaler, en social media giganten zoals Google, Facebook en Instagram e.d. doen ondertussen hun uiterste best om pubers zo lang mogelijk op de telefoon houden. Op straat zie je continu andere weggebruikers het verkeerde voorbeeld geven. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Hoe krijg je grip op al die factoren?

Voor een universitair opgeleid persoon brengt dit ellende, want wij verschuilen ons graag achter literatuur. Als de literatuur zegt dat iets waar is, mag je het aannemen. Zonder literatuur om je argument te ondersteunen kun je beter je mond houden. De realiteit komt confronterend om de hoek kijken in dit denkbeeld. We leven in een wereld die complexer is dan ooit en razendsnel verandert. Niemand heeft onderzoek gedaan naar de situatie die je wilt veranderen, en zelfs de losse processen die spelen zijn vaak nog niet onderzocht. Toch moet je met een oplossing komen. En snel, want je werkt met beperkte middelen en tijd.

Je moet creatief en efficiënt omgaan met deze beperkingen. Je kunt niet oneindig zoeken naar literatuur en hopen dat je een antwoord vindt dat met zekerheid werkt. Uiteindelijk moet je die oneindige systematiek aan de kant zetten, vuile handen maken en dingen proberen. Na je maanden- of zelfs jarenlang te verdiepen in een onderwerp moet je de beslissing maken dat je genoeg weet en vertrouwen op je expertise. Dat maakt je kwetsbaar. Het zorgt voor rillingen bij de wetenschapper.

En dat is de charme van de Hogeschool Utrecht en van PubLab. In mijn studie houd ik me vooral bezig met onderzoek in de vorm van online enquêtes onder medestudenten, maar bij de HU ben ik geconfronteerd met de incompleetheid van de wetenschap en maak ik de broodnodige vertaalslag naar de praktijk. Daar heb je deskundige mensen voor nodig, want de praktijk is ontzettend complex. Je kunt als wetenschapper wel kennis verdiepen met theorie, maar wat heb je aan die kennis als niemand het toepast? Dát is de kracht van de HU, want daar ligt hun ambitie.
Tot zover mijn leermoment. Na deze stage ga ik een masterscriptie schrijven voor mijn afstuderen. Gewoon systematisch onderzoek doen. Lekker makkelijk!

 

Deze blog is geschreven door Rafael Leeuwis, stagiair bij het PubLab

 Meer lezen?